Diecezja Kundiawa w Papui-Nowej Gwinei, z siedzibą w Kundiawie, ma ciekawą historię, która ściśle wiąże się z pracą misjonarzy.
Początki misji
Prace misyjne na terenach dzisiejszej diecezji rozpoczęły się w 1934 roku. Był to czas, gdy ludzie w tym regionie żyli w warunkach, które można by określić jako "epoka kamienia łupanego". Pierwsi misjonarze, głównie z zakonu werbistów, przybyli do tej odległej krainy, niosąc ze sobą Dobrą Nowinę. Zanim powstała Diecezja Kundiawa, tereny te należały do Wikariatu Apostolskiego Alexishafen, a następnie, od 1960 roku, wchodziły w skład nowo utworzonej diecezji Goroka.
Powstanie Diecezji Kundiawa
Diecezja Kundiawa została oficjalnie erygowana 8 września 1982 roku. Została wydzielona z diecezji Goroka, aby lepiej zarządzać rozwijającym się Kościołem w prowincji Simbu, którą obejmuje w całości. Pierwszym biskupem nowej diecezji został werbista, Wilhelm Joseph Kurtz. Jego zadania były ogromne, a misja polegała na budowaniu Kościoła od podstaw. Z pomocą mieszkańców i wielu zakonników udało mu się wybudować kościoły, szkoły i ośrodki zdrowia, co znacznie przyczyniło się do poprawy warunków życia w regionie.
Rozwój i wyzwania
Od momentu powstania diecezja Kundiawa aktywnie rozwijała się, a misjonarze i lokalni kapłani starali się dotrzeć do najodleglejszych zakątków prowincji. Był to proces, w którym budowano nie tylko kościoły, ale także zaufanie i relacje z lokalnymi społecznościami. Diecezja mierzyła się z typowymi problemami Papui-Nowej Gwinei, takimi jak konflikty plemienne, ubóstwo i braki w infrastrukturze. Mimo trudności, Kościół katolicki stał się ważnym filarem życia społecznego, oferując nie tylko wsparcie duchowe, ale i pomoc materialną w postaci edukacji i opieki zdrowotnej.
Współczesność
Obecnie diecezją kieruje biskup Paul Sundu. Diecezja Kundiawa nadal jest terenem pracy misyjnej, gdzie wielu kapłanów i sióstr zakonnych z różnych krajów, w tym z Polski, poświęca swoje życie, aby służyć lokalnym społecznościom. Historia diecezji Kundiawa to historia wiary, wytrwałości i poświęcenia, która wciąż jest pisana.
